Deze website is verhuisd naar www.itsamakkie.blogspot.com Kom je kijken?
Geplaatst op 18-09-2009 om 09:18
Terwijl de koningin vanaf haar troon in de ridderzaal met een ernstig gezicht de troonrede voorlas vierden wij hier op onze manier Prinsjesdag. Onze Prinsjesdag had niet zoveel overeenkomsten met de Prinsjesdag in Den Haag. Het bezoek in de ridderzaal zag er nogal somber uit. De regering vooraan. De mannen keurig in zwart pak en veelal met de benen gekruist, de vrouwen in nette jurken en grote hoeden. Ze hoorden met een strak gezicht het vorige week al uitgelekte verhaal van de koningin aan. “Leden van de Staten-Generaal”. “De wereldwijde crisis heeft Nederland hard geraakt”. De werkeloosheid, faillissementen, snel slinkende vermogens, grote tekorten, onzekere toekomst, ontspoorde bankdirecteuren, vergrijzing, crimineel gedrag van enkele groepen jongeren en nog veel meer nare berichten maakten de uitdrukkingen op de gezichten van de geachte aanwezigen er niet vrolijker op.
Onze Prinsjesdag vierden we in onze eigen ridderzaal, thuis in een woonkamer die door de verbouwing helemaal op zijn kop staat. De bezoekers van onze Prinsjesdag konden komen zonder een protocol na te leven. Er was dan ook geen zwart pak of deftige hoed te vinden. Het middelpunt van onze Prinsjesdag was onze zoon. Hij vierde zijn 20ste verjaardag. In principe hebben deze twee dingen natuurlijk niets met elkaar te maken. Toch zie ik duidelijk overeenkomsten. Het is niet altijd makkelijk geweest voor onze zoon. Door zijn beperking zijn dingen heel anders gelopen dan we allemaal graag zouden willen. We belandden van de ene crisis in de andere en soms dachten we dat we de klap niet meer te boven zouden komen. Door elkaar steeds weer te zoeken en te steunen, nooit op te geven, trouw te blijven en te blijven geloven dat de liefde echt alles overwint aten we gisteren samen taart. Dat was echt bijzonder!
De crisis in Nederland met alle onzekerheden kan op een zelfde manier voorbij gaan. Blijven geloven in ons kikkerlandje, ons korte lontje wat aan laten groeien en samen de schouders er onder zetten. De koningin eindigde haar rede met:” Op u, leden van de Staten-Generaal, rust de zware verantwoordelijkheid om, samen met de regering, initiatief te nemen. U mag zich daarin gesteund weten door het besef dat velen u wijsheid toewensen en met mij om kracht en Gods zegen voor u bidden”. Daar heeft ze een punt. Een zware taak maar de kar moet getrokken worden. Dat kan niet zonder wijsheid en gebed!
Leve onze lieve zoon, hoera, hoera, hoera! Gods zegen allemaal.
Geplaatst op 02-02-2009 om 12:24
Door (om het met een mooi woord te formuleren) problemen aan het bewegingsapparaat volg ik vanaf november een revalidatieprogramma. Daar kies ik niet voor natuurlijk. Ik kan dan ook tal van dingen opschrijven waardoor deze column dramatisch wordt. Maar ook daar kies ik niet voor. Het is veel leuker om eens te schrijven over de ‘positieve kanten’ van een ‘handicap’.
Toen de rolstoel hier voor het eerst in de kamer stond en we er met ons allen eens met een kritische blik naar keken werd de stilte onderbroken door een “Yes” van Pieter. Ik keek hem vragend aan en vroeg hem wat hij te ‘yessen’ had. “Kijk ma, zo’n rolstoel is hartstikke handig. Als we nou deze zomer naar de Efteling gaan dan ben ik de hele dag je begeleider en hoeven we nergens te wachten”. Het goede idee werd al snel door de andere kinderen overgenomen en er ontstond wat gekibbel over: wie, hoelang en hoe vaak ma mocht duwen. Ik zag er de humor wel van in en voelde me na een hele lange tijd weer eens ontzettend belangrijk. Zo had ik het nog niet bekeken. Gehaaid dat ik ben besloot ik er zelf ook mijn voordeel uit te halen. Ik rekende in stilte uit wat het me allemaal op kon leveren en haalde mijn onderhandelingstactiek uit de kast. “Hee jongens, ik weet het goed gemaakt. Jullie mogen me om beurt duwen maar daar wil ik wel wat voor terugzien” zei ik zelfbewust. “Ik wil minstens aan het einde van de dag een patatje, een ijsje, een kop koffie en een klein souvenirtje hebben”. De biedingen kwamen gelijk op gang en aan het einde van de onderhandelingen was iedereen tevreden. Nu hebben we het zo geregeld: deze zomer gaan we met z’n allen naar de Efteling. In de voorverkoop heb ik alle ‘maduwtijd’ die er die dag is verkocht voor een lekkernij. Ik ben dus verzekerd van mijn natje en droogje. Verder hoef ik ook niet zelf te rollen (ideaal met al die bulten op en bulten af). Ik hoef nergens te wachten en mag ook nog eens 2x achter elkaar in elke attractie. Dat is wel een hele hoop voordeel! En nu maar hopen dat ik die dag net zo zelfverzekerd in de stoel zit als nu.
Geplaatst op 02-02-2009 om 12:19
Altijd hetzelfde liedje, ik doe de was, ben blij dat de wasmand leeggewassen is, ik draai me om en……… hij zit weer vol! Ik heb net gedweild, drink tevreden een kopje koffie na al dat ploeteren, de deur zwaait open, en met een: “Hoi mam!” stapt onze dochter met vieze voeten mijn zojuist geschrobde vloertje op. Alsof dat nog niet erg genoeg is wordt de schooltas ergens in een hoek gesmeten en valt de jas vanaf de kapstok weer op de grond. Ik heb heerlijk gekookt (althans dat denk ik), de tafel is gezellig gedekt, iedereen gaat aan tafel zitten en met een kritische blik wordt er onder het deksel van de pan geloerd. “Nee hè, eten we al weer andijvie? Die groene drelletjes die erin zitten die lust ik niet hoor! Waarom eten we eigenlijk geen macaroni?” Zit ik net even lekker op de bank, hoor ik een gemopper en gedoe. “Ma, waar zijn mijn schoenen? Ik leg ze altijd op de plank neer en nu liggen ze er ineens niet meer!” Alsof ik niet wat anders te doen heb dan van iedereen in de gaten te houden wie wat waar neerzet probeer ik mee te denken. “Denk eens goed na, waar ben je gisteren voor het laatst geweest? Liggen ze bij de trampoline? Heb je ze in de badkamer uitgedaan? Liggen ze niet gewoon toch op de plank? Liggen ze onder je bed? Liggen ze soms onder al je troep op je kamer?” Das toch aardig zou je zeggen, maar alle tips worden met een: “Wat denk je dan, daar heb ik allang gekeken” van de hand gedaan. “En ma, trouwens, het is op mijn kamer helemaal niet zo’n puinhoop, moet je eens op de kamers van mijn vrienden kijken”. Ik heb geen zin in trammelant dus hou ik wijselijk mijn mond en ga maar mee helpen zoeken. En ja hoor, wat ik al vermoed is waar. Die stomme schoenen liggen gewoon op de plank! Ik ruim snel de ravage die onze zoon tijdens zijn zoektocht heeft nagelaten op en plof weer op de bank. Dan bedenk ik me:”Vanaf vandaag gaat het anders! Ik heb toch verdraaid nog eens aan toe geen sticker met Assepoester op mijn voorhoofd staan? Ik lijk wel een huishoudelijke hulp die niets anders doet dan de troep van een ander opruimen.” Ik maak een strijdplan voor mezelf en neem me voor vanaf vandaag geen troep meer op te ruimen. Kijken hoe lang het duurt voordat ons huis onbewoonbaar verklaard wordt. Aan het einde van de dag komt zoonlief thuis. In zijn hand een cadeautje. “Hier, voor jou,” zegt hij en verbaasd pak ik het pakje uit. Een prachtig glas met een schitterend gedichtje erop: ‘Voor de liefste moeder’ inclusief geurkaars. Wow… wat ben ik daar blij mee! Het glas wordt na tien keer het gedichtje te hebben gelezen op een zichtplekje in huis gezet. Gezellig nemen we met ons tweetjes de dag door en gek genoeg gaat het alleen over leuke dingen. Op een of andere manier ben ik alle troep en strijdplannen alweer vergeten. Ik kijk nog eens vanuit een ooghoek naar onze zoon en voel me zo trots! Daar weegt een beetje troep niet tegenop.
Geplaatst op 28-07-2008 om 15:35
Hoe gewoon is het om een website aan te klikken? Je zoekt wat, klikt wat en voordat je het weet heb je toegang tot de hele wereld. We zijn eraan gewend geraakt en zeg nou zelf: hoe vaak sta je erbij stil dat al dat geklik en gesnor op het internet zo'n ingenieuze, niet te bevatten, immens grote, geniale, bijna krankzinnige vinding is? Met mijn simpele verstand probeer ik me er wel eens een voorstelling van te maken maar bij elke poging besluit ik maar snel te stoppen, bang om er van door te draaien.
Ik maak gewoon gebruik van de dingen die ik wel weet, en de rest laat ik lekker voor wat het is. Een van die door mij wel begrijpelijke dingen is Marktplaats. Dat wil zeggen: de spullen die je er kunt kopen. Vooral de antieke en brocante spulletjes hebben een enorme aantrekkingskracht op mij. Een geweldig oud serviesje met roosjes, een oud verzilverd besteksetje, een maf kloppertje waar de werking me eigenlijk niet van duidelijk is, oude versleten wolkjespannen waar ik in mijn gedachten al een moeder van een groot gezin in zie roeren of een merklap met ingenieuze steken gemaakt, ik zie het bijna als mijn persoonlijke missie om al die dingen als pronkstukken een bijzonder plekje in mijn huis te gunnen.
Want denk eens in: wie doet er nu een pan van de hand die de oorlog heeft overleefd en elke dag de buiken van een gezin met minimaal acht kinderen heeft gevuld? Waar moeder nadat ze in het zweet des aanschijns de kilo's aardappelen die ze elke dag moest schillen in had gedaan? Waar het maal in werd bereid op een te hete houtkachel in een te kleine keuken en waar moe ondertussen behendig de schommelwieg in beweging hield omdat Zus d'r huiluurtje had en tussendoor nog gauw even een sok stopte? Zo'n pan doe je toch niet weg? Die verdient een plekje op een sokkel!
Het wordt nog onbegrijpelijker voor mij als ik weer een merklap scoor. Zie je haar zitten? Dat kleine meisje met lange vlechten met grote strikken die zenuwachtig haar rode borduurzijde laat verworden tot kruisjes die gegroepeerd een letter vormen? De stakker! Ze doet zo haar best en nog vindt de juf het niet goed! Venijnig haalt de juf de steken weer uit en Ans (zo heet ze) zit gebogen achter haar lessenaar bang om een tik te krijgen met de lat. Ze stopt haar handen stilletjes onder haar schort en als de juf zegt: "Je krijgt nog één kans!" stamelt ze slechts met: "Ja juf." Haar wangen worden nog roder als ze de draad weer oppakt en angstig ontstaat er na dagen ploeteren een verfijnd alfabet op het linnen.
Na al dit zwoegen en al dat zweten wordt dit kunstwerk ook nog eens merklap genoemd. Merklap…poetslap… Je zou toch verwachten dat al deze huisvlijt -lees schone kunst- na alle ellende wel een beter woord verdient. Wat dacht je bijvoorbeeld van: kunstzinnig vervaardigde roodgeborduurde letters op doek? "Ik geef toe, het leest wat ongelukkiger maar het is een ode aan al die meisjes en vrouwen die deze kunst beoefenden! Ze verdienen het!" En zulke kunstzinnig vervaardigde, roodgeborduurde letters op doek doe je zeker niet weg maar ga je verzamelen, tenminste ik wel! Eigenlijk ben ik de Florence Nightingale van de kunstzinnig vervaardigde roodgeborduurde letters op doek! Ik moet ze allemaal redden van de ondergang!
Hmmmm ik denk dat ik hoe dan ook toch doordraai. Wat kan ik er aan doen? Wie bedenkt dan ook Marktplaats.
